O rasie

Wzorzec FCI nr 250
Hawańczyk (Bichon havanais)

POCHODZENIE
Zachodnia część basenu Morza Śródziemnego. Kraj rozwoju rasy: Kuba
KLASYFIKACJA FCI
Grupa 9 Psy ozdobne i do towarzystwa; Sekcja 1 Bichony i rasy pokrewne; bez prób pracy
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY
Rasa pochodzi z zachodniego rejonu śródziemnomorskiego, i rozwinęła się wśród wybrzeży Hiszpanii i Włoch. Wydaje się, że psy te zostały dość wcześnie sprowadzone na Kubę przez włoskich marynarzy. Przez pomyłkę, ze względu na najczęstszy kolor tych psów, jakim jest brązowy (kolor tytoniu), zrodziła się legenda o rodzimym pochodzeniu rasy z Hawany, stolicy Kuby. Zawirowania polityczne doprowadziły jednak do całkowitego wygaśnięcia dawnych linii Hawańczyków na Kubie. Po nielegalnym wywiezieniu kilku psów z Kuby, ich nieliczne potomstwo przetrwało w USA.
WRAŻENIE OGÓLNE
Hawańczyk jest małym krzepkim pieskiem, krótkonogim, z długą, obfitą, delikatną- i bardziej pożądaną- falującą szatą. Jego ruch jest żywy i sprężysty.
WAŻNE PROPORCJE
Długość kufy (od wierzchołka nosa do stopu) jest równa odległości między stopem a guzem potylicznym. Stosunek długości tułowia (mierzony od stawu barkowego do guza siedzeniowego) i wysokości w kłębie wynosi 4:3.
ZACHOWANIE/TEMPERAMENT
Nadzwyczaj bystry pies; łatwo ułożyć go na psa ostrzegającego. Czuły, o wesołym usposobieniu, przyjacielski, czarujący, swawolny, nieco skory do błazeństw. Uwielbia dzieci i może się bawić z nimi bez końca.
GŁOWA
Średniej długości; stos. dług. między czaszką a dług. tułowia (mierzoną od kłębu do nasady ogona) wynosi 3:7.
MÓZGOCZASZKA
Czaszka płaska lub b. nieznacznie wysklepiona; szeroka; okolica czołowa słabo rozbudowana. Widziana od góry - zaokrąglona z tyłu, a niemal prostopadła i kanciasta z pozostałych 3 boków. Stop umiarkowanie zaznaczony.
TWARZOCZASZKA
Nos czarny lub brązowy. Kufa zwężająca się lekko w kierunku nosa, nie szpiczasta i nie graniasta. Wargi delikatne, suche, nie obwisłe. Zgryz nożycowy - cenione kompletne uzębienie, tolerowany brak P1 i M3. Policzki bardzo płaskie, nie wystające. Oczy dość duże, w kształcie migdała, w jak najciemniejszym odcieniu, łagodne w wyrazie. Powieki ciemnobrązowe lub czarne. Uszy osadzone dość wysoko, opadają wzdłuż policzków, tworząc niewielki fałd, który je lekko unosi. Końce uszu zaokrąglone. Uszy pokryte włosem tworzącym długie frędzle. Nie są odstawione ani nie przylegają ściśle do policzków.
SZYJA
średniej długości
TUŁÓW
dług. tułowia przekracza nieznacznie wysokość w kłębie. Grzbiet: górna linia prosta, nieznacznie wysklepiona w okolicy lędźwiowej. Zad wyraźnie opadający. Żebra wyraźnie wysklepione. Brzuch (słabizna) wyraźnie podkasany.
OGON
noszony wysoko, bądź w formie pastorału, bądź - lepiej - zawinięty na grzbiecie. Okryty jedwabistą szatą, tworzącą długie, jedwabiste frędzle.
KOŃCZYNY
Przednie: proste i równoległe, suche, dobry kościec. Odległość między podłożem a łokciem nie powinna być większa, niż między łokciem a kłębem. Tylne: dobry kościec, umiarkowane kątowanie. Łapy: nieco wydłużone, małe zwarte.
CHODY
zgodnie ze swym wesołym usposobieniem, hawańczyk porusza się uderzająco lekko i elastycznie. Swobodny ruch kończyn przednich w linii prostej pociąga za sobą ruch kończyn tylnych.
SIERŚĆ
Podszerstek wełnisty, słabo rozwinięty, często zupełnie nieobecny. Włos okrywowy bardzo długi (12-18 cm u dorosłego psa), miękki, prosty, lub falisty, może tworzyć loki. Jakiekolwiek zabiegi fryzjerskie, wyrównywanie długości włosa przy pomocy nożyczek lub trymowanie, są zabronione. Wyjątek stanowi porządkowanie włosów na łapach, nieznaczne skracanie włosów na czole, by nie zarywały oczu oraz włosów na pysku, lecz lepiej pozostawić je w ich naturalnej długości.
MAŚĆ
Rzadko jest ona zupełnie czysto biała. Płowa w różnych odcieniach (lekkie przyciemnienia są dopuszczalne), czarna, koloru hawana (brązowo-rudy kolor cygar, koloru tytoniu, rudawo-brązowa. Łaty w wymienionych kolorach są dopuszczalne. Dopuszczalne podpalenie w rozmaitych odcieniach.
WIELKOŚĆ
Wysokość w kłębie: 23-27 cm. Tolerancja 21-29 cm.
WADY
wszelkie odchylenia od podanego wzorca winne być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia, wpływu na zdrowie i sprawność zwierzęcia.
WADY DUŻE
- brak typu w wyrazie ogólnym;
- graniasta lub szpiczasta kufa, której długość nie jest równa długości czaszki;
- oczy drapieżnego ptaka; zbyt głęboko osadzone lub wyłupiaste; częściowa depigmentacja obwódek powiek;
- zbyt długi lub krótki tułów;
- prosty, nie noszony nad grzbietem ogon;
- „francuski front” nadgarstki ustawione zbieżnie, łapy odstawione na zewnątrz;
- zniekształcone tylnie łapy;
- twardy, rzadki włos; krótka szata (za wyjątkiem szczeniąt); szata po zabiegach fryzjerskich
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
- agresja lub nadmierna lękliwość;
- depigmentacja nosa
- przodozgryz lub tyłozgryz
- ektoprion, entropion
- depigmentacja jednej lub dwóch powiek
- wielkość poza limitem podanym we wzorcu Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B. Samce powinny mieć 2 normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.


Podsumowując – dla nas to mały, rodzinny, towarzyski, wesoły i skory do zabawy piesek. Jego aktywność dostosowana jest do możliwości rodziny. Jak jest dużo ruchu to super, jak nie to też dobrze, piesek zajmuje się wtedy kosteczkami, spaniem:). Hawańczyk ma włosy, dzięki temu nie linieje i nie powoduje problemów alergicznych u innych członków rodziny. Adaptuje się z innymi zwierzakami, z którymi łatwo znajduje wspólny język. Swoją radością zaraża innych domowników. Jak to mówią w domu: „piesek łagodzi obyczaje”. Jest naturalnym lekarstwem na chandrę.